Gry to nie zabawa już

Tego typu imprezy mają swoją specyfikę. Jest jeden, główny turniej – w tym wypadku piłka kopana FIFA08 – i strefy poboczne, w których prezentowane (i promowane) są inne ważne dla organizatora tytuły. Ważne miejsce w tej grupie zajmują moje ukochane ścigałki, w tym – Need for Speed: ProStreet, którym zajmuję się na codzień i gram, w zasadzie według ogólnego pojęcia, profesjonalnie. Dostałem do dyspozycji cztery (miało być pięć, a niech tam...) konsol PlayStation 2 i zadanie – zrobić coś, żeby przez okrągły dzień nie wiało od nich nudą.

Pomysł najprostszy – dystrybucja okolicznych fantów (koszulek, smyczek i przede wszystkim, bardzo fajnych piłek Adidasa) poprzez miniturnieje w ProStreet właśnie. Rekonesans wykazał, że tryb dla dwóch graczy – podzielony ekran – był możliwy tylko i wyłącznie na jednej konsoli, ale warto było. Wraz z pojawieniem się możliwości rywalizacji „jeden na jednego” przy konsoli zaczęli pojawiać się chętni. Co ciekawe, średnia wieku większości z nich nie przekraczała 11 lat.

Od razu zwróciłem uwagę na podstawową rzecz. Niby dziecko dzieckiem jest, a kontrast był ogromny. W grupie zdarzały się podlotki z tatusiami, czy wręcz całymi rodzinami, ale także i te wyraźnie „trudniejsze”, na widok grupki których napotkanej w ciemnej ulicy nawet ja – dorosły facet – uważnie przekalkulowałbym sytuację. I wszystkie były pochłonięte manią grania! Pospiesznie ustawiane zakłady o pokonanie co lepszych graczy w bardzo pozytywny sposób „nakręciły' rywalizację – przegrywający niemal od razu ustawiali się na końcu kolejki z zapewnieniem, że „teraz to już na pewno pokonają gracza X”.

Spośród morza małych ludzi zdecydowanie wyróżniał się jeden, którego zacząłem przezywać Determinatorem właśnie. Dlaczego? W pewnym momencie, uproszony przez kolejnych przeciwników, sam stanąłem przy konsoli jako sparingpartner. Wyniki, jakie osiągali kolejni „challengerzy” grając z – nie chwaląc się – wicemistrzem Polski, były lekko mówiąc, upiorne, ale ten jeden chłopczyk zadziwił wszystkich. Przez bite 2,5 godziny męczył mnie o kolejne pojedynki, cały czas próbował, kombinował, nie dawał sobie spokoju w wyszukiwaniu czegoś nowego w grze, która przecież z założenia jest prostą, nieskomplikowaną ścigałką. Wkrótce za jego przykładem poszły kolejne dzieciaki i tak z roli „animatora” strefy zostałem przemieniony w stałego sparingpartnera dla żądnych emocji adeptów sztuki wyścigowej!

Jednym szło lepiej, innym gorzej, znalazły się też prawdziwe „rodzynki”, nierzadko młodsze dzieci uczyły gry te starszych (!), ale na pierwszym miejscu, najgłośniejszy i najbardziej podpalony wizją rywalizacji był właśnie Determinator. Po dwóch godzinach stania przy konsoli miałem już naprawdę dość gry, bolały nogi, a stanowisko pokazowe – wyraźnie nieprzystosowane dla kogoś mojego wzrostu – sprawiało wrażenie wysublimowanej machiny tortur. Ale dzieciak nie odpuszczał: „jeszcze raz, ostatni, już wiem, jak to robisz!”. I tak w kółko. A najciekawsze w tym wszystkim jest to, że z wyścigu na wyścig dzieciak naprawdę coraz lepiej rozumiał zasady gry!

Doszło wręcz do tego, że na oko 10-letni Determinator po kilku wyścigach ze mną zaczął regularnie bić rekordy ustanawiane wcześniej przez dużo starszych, dorosłych i bardziej doświadczonych graczy. Przede wszystkim widziałem, że gra, rywalizacja i poznawanie tego wszystkiego – sprawia mu prawdziwą frajdę. Wreszcie, po niemal trzech godzinach nieprzerwanej gry zdarzyło mi się popełnić błąd, po którym nasz Determinator bez przebaczenia zepchnął mnie na trawę i wygrał swój wyścig! Nawet biorąc pod uwagę fakt, że traktowałem tę grę z przymrużeniem oka (tu chodzi o to, aby kogoś zainteresować, nie zniechęcić), byłem pełen podziwu. Oto znalazł się dzieciak, który miał na tyle odwagi i determinacji, by ćwiczyć, kombinować, a w końcu wywalić mnie – odprawiającego wszystkich z kwitkiem zawodowego gracza – bezpardonowo na trawę! Gdy turniej się skończył i strefę trzeba było już zamykać, poprosił mnie o pamiątkowe zdjęcie, a po wszystkim podszedł do mnie jego ojciec. Podał rękę, podziękował za udane popołudnie i wypytał o gry, w które właśnie graliśmy.

Teraz, przypominając sobie wszystkie sytuacje związane z dziećmi i grami, nagonki psychologów i tak dalej – naszła mnie pewna refleksja. Czy te gry naprawdę są takie złe? W tłumie dzieci grających przy moim stanowisku była, jak już wspomniałem – i młodzież trudna, biedniejsza, nie mająca własnych komputerów i konsol, oraz całe rodziny. I nagle ta mieszanka przez jedno popołudnie miała jeden, wspólny cel. Pobić rekord, pokonać mistrza, rywalizować między sobą nawzajem. Dzieciaki śmiały się, bawiły, komentowały, kibicowały sobie nawzajem, a tych wszystkich różnic między nimi – nie było. Może to zabrzmi nieco patetycznie, ale miałem przed sobą bandę kilkunastolatków zjednoczonych na jedno popołudnie pozytywną energią, jaka płynie z gamingu.

Nie było tak chętnie wspominanej przez psychologów agresji, złego zachowania, nieuczciwości. Niech najlepszym przykładem będzie Determinator. On, jak i wszystkie inne dzieciaki nagle przez chwilę miały jakiś CEL, zadanie, pasję, która nie pozwalała im odejść od konsol. Kto wie, może po turnieju jedno z tych dzieci na dobre zajmie się grami i spotkam je kiedyś na turnieju? Jedno jest pewne. Jeśli dzięki takim pokazom, dzięki turniejom i imprezom promującym gaming, przynajmniej jedno dziecko odkryje w sobie pasję do zdrowej, uczciwej rywalizacji, pasję do tego, że przecież to jest (zgodnie z hasłem WCG) – więcej niż gra, zjawisko, które jednoczy pokolenia i zupełnie różne grupy; jeśli dzięki takim turniejom przynajmniej kilku dzieciaków do końca dnia będzie chodzić uśmiechniętych i pójdzie spać, mając w głowie nowe marzenie – to nikt mi już nie wmówi, że gaming jest zły